Rewolucja militarna a ogień ciągły w połowie XVI stulecia – nowa interpretacja

Jesteś tutaj: Strona główna » Działalność naukowa » Wykłady » Rewolucja militarna a ogień ciągły w połowie XVI stulecia – nowa interpretacja

Rewolucja militarna a ogień ciągły w połowie XVI stulecia – nowa interpretacja

Karol Łopatecki, Aleksander Bołdyrew
Opis
Referat prezentuje zastosowanie ognia ciągłego w armiach europejskich w połowie XVI w. Na podstawie źródeł o polskiej proweniencji autorzy ustalili, że strzelanie salwami było stosowane przez piechotę polską w 1558 r. Prowadzono również szkolenia w zespołowym nabijaniu i strzelaniu, które przeprowadzał dowódca co kilka dni. Ostrzał prowadzono manierą turecką, to znaczny szereg po oddanym strzale przyklękał i w tej pozycji ładował broń. Natomiast wykorzystany w artykule obraz zatytułowany „Bitwa pod Orszą” (powstały w latach 30. lub 40. XVI w.) ukazuje manierę zachodnioeuropejską prowadzenia walki przez oddział pieszy. Polegał on na ustawieniu się w trzech rzędach strzelców i naprzemiennym ostrzeliwaniu pozycji wroga stosując przy tym kontrmarsz. Sugeruje on, że sposób opisany po raz pierwszy przez Hiszpanów w 1592 r. był rozpowszechniony pół wieku wcześniej. Wykorzystane źródła ukazują, że ogień ciągły w połowie XVI w. był znany na ogromnych obszarach Euroazjatyckich od odległych Chin, poprzez Portę Ottomańską, po zachodnie krańce Europy. Różnica polegała w sposobie prowadzenia ognia ciągłego, a najskuteczniejszą formę ostrzału stosowanego podczas bitew wymyślili Holendrzy w latach 90. XVI stulecia. Sposób proponowany przez Tarnowskiego ładowania broni palnej w pozycji klęczącej, na skutek powiększania się rozmiarów broni i wprowadzenia muszkietów stał się coraz bardziej przestarzały.